Teksten Document Nederland

B.: Toen ik hier aankwam, op het vliegveld…
ging ik naar de politie en zei
dat ik hier asiel wilde aanvragen.
Toen zetten ze me in de auto
en brachten me naar 'Schiphol'.
Toen ik aankwam in Schiphol…
besefte ik dat ik
in de gevangenis was beland. Ja.
Ja, ik was heel erg bang.
Echt bang.
Ze lieten me daar achter…
en m´n eerste nacht daar
was echt heel, heel erg moeilijk.
Ik voelde me echt verschrikkelijk.
Want ik wist niet…
En ik moest huilen.
Ik moest huilen…
Ik moest huilen, want ik ben
geen crimineel.
Waarom hadden ze me
hierheen gebracht?
Waarom sloten ze me hier op?
Waarom? Ik snap het gewoon niet.
Als je je eigen land verlaat
vanwege een gevangenis…
Omdat mensen je
in elkaar willen slaan. Snap je?
Ik snap niet dat als je om die reden
je eigen land verlaat…
en als buitenlander
naar een ander land gaat…
dat ze je daar in de gevangenis zetten.

Farifteh: Schiphol-detentie is een gevangenis?

B.: Ja, dat is een gevangenis.
Ze zeggen van niet,
maar het is een gevangenis.
Het is een gevangenis.
Het is een gevangenis.
Je moet naar je kamer.
Daar sluiten ze je in om 16:30 uur.
En dan doen ze pas weer open
om 8 uur.
Om 8 uur geven ze je eten.
Eén keer per dag.
Om 13:00 uur mag je naar buiten.
En om 14.00 uur moet je weer naar binnen.
Naar je eigen verdieping.

Farifteh: Eén uurtje frisse lucht?

B.: Eén uurtje frisse lucht, ja.
Als de beveiliging je roept om,
naar buiten te gaan, dan ben je blij.
Want dat is iets dat je mist.
Soms zit je alleen op je kamer
en dan denk je:
Ik ben toch geen crimineel?
Waarom zit ik vast?
Wat heb ik gedaan dat ik hier zit?
Dus…
Je leeft als een gevangene.
Als een bajesklant. Weet je wel?
Je denkt dat je het niet verdient
om buiten te zijn.

Farifteh: Je gaat het geloven.

B.: Ja, je gaat het geloven, ja.
Jij snapt wat ik bedoel.
De overheid heeft
een slecht systeem opgezet.
Maar ze hebben…
Ik ga niet zeggen 'een paar'. Maar
heel veel goeie mensen aangenomen om daar te werken.
Ja…
Het is bijna…
Ik zou willen zeggen een grap.
Ik snap het gewoon niet.
Ik had daar wel één vriend.
Toen het tijd was
om naar je kamer te gaan…
voor hij de deur op slot deed, zei hij:
Het spijt me, mijn vriend.
Weet je, als iemand dat tegen je zegt,
dan geeft dat een goed gevoel in je hart.
Dan voel je je echt veel beter.
Omdat je liefde voelt.
En dat mis je.
Je wilt heel graag dat mensen je
een beetje liefde geven. Snap je?
Dus die dag, toen ik naar bed ging,
toen heb ik heel goed geslapen…
omdat ik het gevoel had
dat iemand echt gaf om mijn bestaan.

Farifteh: Ik denk dat veel mensen in Nederland niet weten dat mensen gevangen zitten.
B.: Er zitten zoveel mensen gevangen
die niks gedaan hebben, hier in Schiphol.
Zoveel mensen.
Mensen uit Iran, uit Pakistan,
uit Afghanistan, uit Somalië.
Mensen uit Mauritanië,
uit Senegal, uit Gambia.
Zoveel mensen.
Uit Oeganda, uit Congo.
Zoveel mensen. Ze zetten
zoveel mensen in de gevangenis.
En er zitten nog steeds zoveel mensen.
Zoveel mensen zitten daar nog.

B.: Na detentiecentrum Schiphol
stuurden ze me naar Ter Apel.
Daar heb ik één maand gezeten,
in Ter Apel.

Farifteh: Hoe was het daar voor jou,
in Ter Apel?

B.: Nou, weet je?
Als je van Schiphol naar Ter Apel gaat,
dan klaag je niet.
Je denkt dat het leven daar beter is.
Ja?
Ter Apel is geen fijne plek,
maar we klagen niet.
Want het is beter
dan waar je vandaan kwam.
Snap je?

Farifteh: En na Ter Apel?

B.: Na Ter Apel stuurden ze me
naar een AZC.
En daar… Daar woon ik nu, ja.
Ik deel een kamer met nog drie mannen.

Farifteh: Geen privacy.

B.: Je kan niets doen.
In het AZC is het slapen, opstaan,
slapen, opstaan en op je telefoon zitten.
Het is geen goed leven…
Het is geen leven.
Het is ook weer een gevangenis,
maar dan in je hoofd, snap je?
Het is een marteling…
Het is een marteling.
Iemand vertelde me dat ze willen
dat mensen opgeven.
Ze willen dat mensen
uit zichzelf weggaan.
Dat is echt zo.
Het is echt waar. Het is moeilijk
te geloven, maar het is waar.
Ze willen dat mensen
uit zichzelf weggaan.
Ze willen dat mensen opgeven.
Soms word je echt gek
door het systeem.
Want het is niet makkelijk.

Farifteh: Weet je dat er mensen zijn die protesteren tegen AZC's in Nederland?

B.: Ja, dat heb ik gehoord. Dat mensen
soms protesteren tegen AZC's.
Omdat ze denken
dat we gevaarlijke mensen zijn.
Maar zeg dat niet.
We zijn geen gevaarlijke mensen.
Weet je? We zijn niet gevaarlijk.
Waarom zeggen ze dat?
Dat is niet normaal.
Ze moeten mensen de waarheid vertellen.
Wij zijn niet gevaarlijk.
Als je bijvoorbeeld
naar het treinstation gaat, of zo…
dan willen sommige mensen
niet naast je zitten.
Ja, dat is niet makkelijk.
Dat is echt heel moeilijk.
Ze willen niet naast je zitten.
Ze willen uit je buurt zitten.
Ja.
Waarom?
Ik begrijp niet
waarom ze bang voor me zijn.
Ik begrijp niet
waarom ze bang voor me zijn.

B.: Weet je?
Nederland is een fijn land.
Een vreedzaam land.
Maar als ze mensen geen kans
willen geven om hier te wonen…
en ze geen papieren willen geven,
dan houdt het leven niet op.
Laat zo iemand ergens anders heengaan.
Maar deporteer ze niet, snap je?
Stop met mensen te deporteren.
Dat is echt heel belangrijk.
Ja.
Want jonge mensen uit Afrika,
uit Afghanistan, uit Iran:
Als die naar Europa willen komen,
dan houdt niemand ze tegen.
Want ze lijden in hun eigen land.
Maar als ze hier komen,
dan zetten jullie ze in de gevangenis…
voor vier maanden, drie maanden,
vijf maanden.
Soms zelfs zes maanden.
En daarna word je terug gedeporteerd.
Ze deporteren je terug.
Maar je kunt niet terug naar…
Naar… Naar waar je eerst woonde.
Snap je?
Dus dan proberen ze automatisch
weer terug te komen.
Ze proberen het langs een andere weg
en die weg is gevaarlijker.
Ze pakken niet het vliegtuig..
Dus als ze over zee
de grens over proberen te komen…
bijvoorbeeld via Marokko, via Mauritanië,
om Spanje binnen te komen…
en als ze onderweg sterven,
wie heeft ze dan gedood?
Wie heeft ze dan gedood?
Wie heeft ze dan gedood?
Dus als mensen hier komen:
Ook als je ze niet wilt helpen,
stuur ze dan niet terug. Alsjeblieft.
Laat ze dan naar een ander land gaan.

Farifteh: Ze zijn bang dat je asiel aanvraagt in een ander land.
Daarom deporteren ze mensen.

B.: Oké.

Farifteh: Ze hebben overeenkomsten gesloten
met andere landen.
Daarom hebben ze
je vingerafdruk afgenomen.

B.: Ik snap het.

Farifteh: Ze noemen het asielshoppen.

Farifteh: In Nederland worden mensen
die komen om asiel aan te vragen…
vaak gelukszoekers genoemd.
‘Happiness seekers’.

B.: Pardon, dus ze zeggen dat de mensen die asiel komen vragen gelukkig zijn?

Farifteh: Nee, dat ze geluk zoeken.
Dat ze gelukkig willen worden en rijk.

B.: Iedereen wil gelukkig zijn.
Dat is normaal.
Iedereen wil gelukkig zijn.
Wat betekent geluk voor hen?
Om in vrede te leven.
Een goed leven te hebben.
Ja, iedereen wil gelukkig zijn.
Natuurlijk.
En waarom niet?
Wil jij niet gelukkig zijn?

Farifteh: Toen ik in Ter Apel was, kwam er
een Iraans gezin naar me toe.
Zij vroegen me of de Nederlanders…
Of dat goede mensen zijn.
Ik wist niet wat ik moest zeggen.
Wat denk jij?

B.: Nou, voor mij…
Er zijn goede mensen.
Er zijn goede mensen.
Maar waar je ook heengaat, zijn er
goede mensen en slechte mensen.
Dat is normaal, dat is het leven.
Dus hier in Nederland
kom je soms mensen tegen…
die denken dat ze beter zijn dan jij.
Overal ter wereld denken ze dat Nederland
een land is dat goed is voor mensen.
Een land dat mensen helpt
om in vrijheid te leven.
Maar als je naar Nederland komt,
dan zie je de waarheid.
Ja, begrijp je wel?
Als je naar Nederland komt om asiel
te vragen, dan zie je de waarheid.
Het is anders dan hoe mensen
Nederland zien.

Farifteh: Je krijgt het ware gezicht
van Nederland te zien?

B.: Ja, dan krijg je het ware gezicht
van Nederland te zien.
Ik zie… Ik ken en ik zie het ware gezicht van Nederland.
Weet je?
Nederland is fijn.
Maar Nederland
is niet het paradijs.