Lussanet: verf in het bloed

Abstract

"Vanaf zijn kindertijd was voor Paul de Lussanet schilderen zijn ambitie. Meekijkend over de schouder van de gepassioneerde schilder schetst Wim Hazeu in een kolkende beschrijving een treffend tijdsbeeld van zestig jaar culturele geschiedenis. De jonge Paul krijgt de eerste schilderlessen van zijn grootouders, kunstenaars in Laren. Zijn volgende leermeester is Oskar Kokoschka, bij wie hij in Salzburg in de leer gaat. De bezielde Oostenrijkse expressionist leert hem het pure schilderen in felle kleurvlakken. Na het Hoger Instituut voor Schone Kunsten in Antwerpen vertrekt Paul de Lussanet naar het walhalla voor elke schilder in die tijd: Parijs. Toch is zijn eerste grote tentoonstelling in 1965 in Laren, waar hij kind aan huis is in het befaamde kunstbolwerk Jagtlust van hartsvriendin Fritzi ten Harmsen van der Beek. Pauls surrealistische glamourportretten trekken veel aandacht. Hij kan sindsdien rekenen op trouwe verzamelaars, en blijft veel reizen, naar Londen, New York en Saint-Tropez, en steeds weer naar Parijs, waar De Lussanet dertien jaar woonde. In de jaren zeventig is de schilder ook regisseur van de speelfilms Lieve jongens en Mysteries. In 2000 keert hij definitief terug naar Laren. De geboren kunstenaar, ooit bestempeld als 'troetelboy van de nouvelle figuration', leeft daar voor dat ene volgende doek. Bijna zestig jaar kunstleven van Paul de Lussanet (1940) betekent voor zijn biograaf Wim Hazeu (1940) ook het beleven van zestig jaar kunst. De monografie laat zien hoe waar de woorden van Gerard Reve zijn die hij sprak bij De Lussanets eerste tentoonstelling in Laren: 'De toekomst blijft - dunkt me - aan de figuratieve kunst'. Nederlands realisme is van alle tijden en komt altijd weer boven drijven. Nu is er alle aandacht voor een van hen: Paul de Lussanet, de laatste bohemien-schilder van Laren. Wim Hazeu publiceerde eerder de biografieën van Achterberg, Slauerhoff, M.C. Escher, Vestdijk, Marten Toonder en Lucebert"--Provided by publisher.